GÅ2011

Inspirert av Tomas Espedal si bok Gå, bestemte eg meg for å gå frå Førde til Bergen. Førebuingane var ikkje dei beste: Eg hadde relativt nye fjellsko og heilt ny sekk, og hadde gått lite i fjellet før på året. Tung sekk hadde eg ikkje hatt på ryggen på lenge. Eg sette ut frå Sundsdalen klokka 14 måndag 18. juli, og følgde stien opp til Kusslistøylen. Kort tid etterpå var det slutt på sti, og eg gjekk i myr og på mose vidare over fjellet. Då eg var vel over og på veg ned mot Viksdalen, traff eg ein bonde. Eg ville ned til Hestad for å komme over til sørsida av vatnet, men han kjende ikkje til nokon sti, berre ein skogsveg som kom ned vel tre kilometer frå Hestad. Eg var lei av å gå i skogen, så eg fann fram til skogsvegen og følgde han ned. No gjekk eg på bilveg den neste timen. Veldig tungt å gå på bilveg med sekk og fjellsko. Det gjekk mot kveld, men sjølv om eg var sliten, var eg lite lysten på å slå opp teltet ved Viksdalsvatnet.

Fjella som viste seg på sørsida av vatnet var som eg hadde frykta: bratte og med tett skog. Eg gjekk eit stykke langs vatnet, fast bestemt på å komme meg litt opp på fjellet før eg slo opp leir. Til slutt såg eg ein skogsveg som gjekk oppover fjellsida. Eg gjekk på vegen og seinare på ein sti, og klarte å klatre til 400 moh før klokka var ti. Då var det opp med teltet i ei skeiv myr midt inni svartaste skauen. Hoftene og skuldrane er såre etter sekken, og eg kjenner ein begynnande betennelse i begge knea.

Då eg var ferdig pakka klokka 10, var eg langt frå restituert. Det var to moglege måtar å komme seg opp på fjellet - ein opp til venstre og ein opp til høgre. Skaret oppe til venstre var nærmast og meir på den ruta eg ville gå, men eg var ikkje heilt sikker på om det var mogleg å komme seg opp den vegen. Sekken tynga meg enormt, og eg vart utmatta etter å ha gått i få minutt. Eg bestemte meg for å gå 30 minutt samanhengande før eg tok 5 - 10 minutt pause, i ein repeterande rytme. Etter kvart kom eg over tregrensa, og etter eit par timar såg eg at det var framkommeleg gjennom skaret. Det gjorde livet litt lysare for ei tid, og eg kom meg til slutt opp på fjellet ca 900 moh.

No gjekk eg opp på fjell og ned frå fjell, og stadig voks nye fjell opp framfor meg. Betennelsen i knea vart stadig verre, og eg byrja å tvile på om eg kunne halde fram særleg mykje lenger. Etter å gått slik heile dagen, reiste ein massiv fjellvegg seg framfor meg, og eg kunne ikkje sjå enden på han verken i vest eller i aust. Eg kom til å tenke på Walls of Mordor i Ringenes herre.

Eg gjekk austover og opp mot ein ny fjelltopp då tjukk skodde kom sigande saman med kraftig regn og torever. Det var uaktuelt å slå opp teltet oppe på snaufjellet, så eg bestemte meg for å prøve å komme meg ned frå fjellet samme om eg gjekk i rett retning eller ikkje. Eg kom ned mot Monsdalsvatnet. I eine enden av vatnet såg det ut til å vere ein høveleg teltplass. Langs vatnet var det store steinblokker, våt myr og tett krattskog. Eg måtte kjempe i to timar for å forsere kanskje 500 meter, men klokka 21.30, etter elleve og ein halv times gange, var eg framme. Under føtene er det store vassblemmer, og kleda er gjennomvåte.

Eg sto opp og fiksa føtene med Compeed og tok ein Voltaren. Det gjekk ikkje lenge før eg fann ein sti som gjekk sørover. Etter nokre timar på stien kom eg ned til ein anleggsveg ved skitrekket over Høyanger. Klokka 13.30 var eg nede. Eg låste inn sekken på rutebilstasjonen og sette meg ned på ein bulgarsk cafe. Når ein pizza ikkje smakar godt etter tre harde dagar på fjellet, er det ikkje mykje å skrive heim om! (men eg gjer det livevel til skrekk og advarsel) Fekk handla to brød, smør, eit par sokkar, meir Compeed, ein stropp til å reparere sekken med og ei bok (Tom Wolfe: Forfengelighetens fyrverkeri).

Ferga over Sognefjorden tok meg til den idylliske bygda Ortnevik. Her møtte eg ei hyggjeleg, eldre dame som var ute på trimtur. Ho viste veg oppover fjellet og gjekk med meg ein times tid. Der skogsvegen tok slutt, tok vi farvel, og så bar det vidare oppover ein bratt sti.

Eg klatra vidare, litt forbi Fodnesstøylen, til 740 moh. Klokka 20 sette eg opp teltet. Det var veldig fint å slutte av litt tidlegare enn dei to første dagane, og sjølv om det var nok ein hard dag, vart den litt lettare pga pausen eg hadde i Høyanger. For første gong tok eg meg tid til å lage varmmat (Chili con carne og brød).

Stien eg tok frå Ortnevik er ikkje T-merka rute, og den var svært vanskeleg å følgje. Den går opp til 1250 moh og over eit langt parti med stein, berg og snøfonner. Fram til klokka 14 var det lett yr og tjukk skodde, noko som gjorde det endå vanskelegare å finne fram. Det går ei mykje lengre, men T-merka rute om Norddalshytta som eg kjem til å følgje neste gong.

Etter mange timar i vanskeleg terreng og med tvil om eg var på rett veg, fekk eg auge på Solrenningen langt under meg; det var eit deilig syn - endeleg var eg framme i Stølsheimen. Stien ned til Solrenningen er stupbratt, og det tok ein time frå eg fekk auge på hytta til eg var nede klokka 19.30.
No fekk eg tørka opp meg sjølv og vaska nokre av kleda. Eg kom i snakk med eit par damer, og fekk ei av dei til å sende melding heim neste dag om at alt var bra med meg. Eg diskuterte med ein ung mann om ruta til Bergen, og han føreslo at eg skulle gå om Voss i staden for den ruta eg hadde planlagt - som går meir rett på, men som har fleire parti utan sti. Med dei to første dagane friskt i minne, var det ein freistande tanke.